Wildplukken

Wildplukken: Beukennoot

Begin september worden de bezem, stoffer en blik, vuilniszakken en zeef al goed geïnspecteerd! Mijn wekelijkse rit naar het park bij mij om de hoek, is vaak gericht op maar een doel; Zoveel mogelijk beukennoten hamsteren als maar kan. En dan overdrijf ik niet als ik zeg tientallen kilo’s beukennoten.

Wat moet die Florès nou met tientallen kilo’s beukennoten? Nou ten eerste ben ik natuurlijk Wildplukker en pluk ik voor restaurants die heel graag beukennoten willen. Dus daar kan ik niet met een zakje beukennootjes aankomen. Die hebben massa’s nodig om het menu voor een maand of twee mee te vullen. Daarnaast pers ik om de drie jaar, vier kleine flesjes beukennootolie voor mezelf. Ook vervang ik in gerechten de pijnboompitten voor beukennoten. Die Chinese pitten vind ik zelf maar niets en de echte pijnboompitten uit het Middellandse Zeegebied zijn net zo kostbaar als beukennoten. Dus dan rest me maar een ding; zorgen dat ik voldoende noten in huis heb.

“Zodra het mei is weet ik eigenlijk al of het een goed notenjaar gaat worden”

Beukennooten scouten

Het scouten naar de noten begint al in het voorjaar. Zodra het mei is weet ik eigenlijk al of het een goed notenjaar gaat worden. Als de vruchten dan al massaal aan de bomen hangen, kan er niet veel misgaan. Als de bomen volhangen dan noemen we dat een mastjaar. Dat is een jaar waarbij het eigenlijk niet op kan en de bomen zoveel vrucht dat de takken soms afbreken. Bij beuken is dat niet het geval, maar je kunt in een mastjaar wel belachelijk veel nootjes bij elkaar vegen.

Rekening houden met de natuur

Maar is dat dan geen roof uit de natuur, hoor ik je denken. Tientallen kilo’s… pfff. Hoeveel dieren hadden daar wel niet van kunnen eten. Nou dat is juist het punt. Ze worden namelijk niet gegeten maar tot pap gereden. Want waar ik ze in het park opveeg zijn geen grote zwijnen en herten die ze opvreten. De nootjes vallen op het fietspad en worden door fietsers tot zetmeelpap gereden. En als ik iets jammer vind, dan is dat wel die enorme verspilling aan zetmeel.

Daarom heb ik ook veegstress. Veeg ik snel genoeg, is het droog genoeg, ben ik de fietsers voor en tref ik geen droge pap aan.

Mooiste wildpluk moment

Een van mijn mooiste wildpluk momenten was in mijn wijkje in Arnhem. Op de billen zat daar een man heel rustig met een stok onder een beuk te vegen. Naast zich een grote vuilniszak vol met beukennoten. Het was een man van Turkse afkomst die in zijn jeugd in Turkije altijd met zijn ouders beukennootjes raapte. Een voor een pikte hij de nootjes op. Een voor een… en hij had een vuilniszak vol. Hoeveel werk dat wel niet is. Uren doe je daar over. Dat was mijn eerste ontmoeting met het op flinke schaal rapen van beukennootjes.

Ik veeg ze dus gewoon met een bezem van het fietspad, stoffer en blik erbij en hopla in de zak.

Het verwerkingsproces

Hoe verwerk je die vuilniszak vol met noten en ander rommel?

Vul een emmer met water en doe daar steeds een derde noten bij. De beukennoten die hol zijn, gaan drijven en haal je er met je hand vanaf. Als je dat hebt gedaan dan mag de inhoud van de emmer door een grove zeef. Ik gebruik hiervoor een bollen-zeef. Wat rest zijn mooie schone beukennoten die ik dan vervolgens droog.

En als beukennoten droog zijn dan begint het echte werk. Uren pellen en pellen en pellen…

Maar pas op!

In beukennootjes zit de giftige stof fagine, een soort saponine. Deze stof kan hemolyse (afbreken van rode bloedcellen) veroorzaken. Door de nootjes te roosteren breek je de fagine af. Doe je dit niet, dan krijg je bij consumptie van grote hoeveelheden last van misselijkheid en hoofdpijn.

Daarnaast bevatten rauwe nootjes ook nog eens blauwzuur, dus eet geen pond rauwe beukennootjes.