Groene portretten: Andijvie

Hollandser dan andijvie kan een groente bijna niet zijn: andijviestamppot verschijnt in veel huishoudens nog elke winter op tafel en in het tijdschrift Allerhande van Albert Heijn zijn jaarlijks nieuwe variaties op dit gerecht te vinden. Toch is andijvie (Cichorium endivia) minder Hollands dan deze vertrouwde schotel doet vermoeden!

“Razendsnelle groeiers die je vanaf maart buiten kunt zaaien”

­

Waar de voorouders van de andijvieplant precies vandaan kwamen is niet bekend, maar dat de Oude Egyptenaren haar al kweekten staat vast. Net als de Oude Grieken en Romeinen, zij waren namelijk fanatieke culinaire verzamelaars (foodies!) die zich al het lekkers wat op hun pad kwam onmiddellijk toe-eigenden.

Er zijn twee soorten andijvie: gladbladige en krulandijvie. Beide zitten boordevol vitamines en mineralen en zijn een tikkeltje bitter van smaak (ze zijn familie van de witlof). Het zijn allebei razendsnelle groeiers die je het beste vanaf maart buiten kunt zaaien. Het klimaat rondom een vensterbank is vaak te comfortabel voor andijviezaadjes, te snel groeien is immers ook niet goed! Afhankelijk van het ras dat je kiest (lente-, zomer-, herfst- of winterandijvie) kun je tot ver in de zomer zaaien. Geef de planten wel ruimte om uit te dijen (minimaal 25 x 25 centimeter per plant) en zorg voor voedzame grond en voldoende water. De energie die het snelle groeien vergt moet namelijk wel ergens vandaan gehaald kunnen worden!


Recept: Andijviepizza

Het meest onverwachte recept wat ik voor jullie kon vinden is andijviepizza. Het gros van de andere recepten die ik tegenkwam waren gestoofde of gekookte gerechten en een enkele salade. Het pizzarecept vond ik via de website van de Italiaanse Patricia Conte en is een aanrader. Het deeg (genoeg voor 4 middelgrote pizza’s) maak je door 500 gram bloem te mengen met 1 theelepel zout, een zakje gist en ca. 350 ml handwarm water. Dit kneed je tot een bal en laat je rijzen tot hij in omvang is verdubbeld. In de tussentijd maak je passata, witte bonencrème en gekarameliseerde uienringen. Voor de passata heb je een blikje tomatenblokjes, olijfolie, geperste knoflook, een snufje zout, oregano en verse basilicum nodig. Dit doe je bij elkaar in een pan en laat je zachtjes koken en indikken (de basilicum voeg je pas op het allerlaatste moment toe!). Witte bonencrème maak je door met een staafmixer ca. 250 gram witte bonen met olijfolie, knoflook, peper en zout tot een romig geheel te mixen. Gekarameliseerde uienringen zijn in feite niets anders dan extreem langzaam gebakken schijfjes ui. Het op zeer laag vuur bakken zorgt ervoor dat de suikers uit de ui vrijkomen en dat deze worden omgezet in karamel. Als het deeg gerezen is en de passata, bonencrème en uien klaar zijn, rol je het deeg zo dun mogelijk uit. Daarna smeer je er wat bonencrème (of crème fraîche, als je niet van bonen houdt) en passata op en verdeel je er gescheurde rauwe andijviebladeren, uienringen en geraspte Parmezaanse kaas overheen. Schuif de pizza’s vervolgens in het midden van een zo heet mogelijk voorverwarmde oven en bak ze tot de randen van het deeg goudbruin kleuren. Afhankelijk van de temperatuur duurt dit ongeveer 5 tot 10 minuten.

Stadstuinieren 2016-01 – Tekst en fotografie: Stella Faber