Stadsparadijs van Jeroen en Ilse

Geert Groffen
Jeroen Kramer en Ilse Iseger wonen sinds 19 jaar in een half vrijstaand huis met een indrukwekkende tuin in Amsterdam-Slotermeer. De laatste jaren beginnen ze steeds meer eetbaar groen te verbouwen.

“Ilse is hier het moestuintalent, ik helemaal niet hoor,” zegt Jeroen Kramer (58) “Zij doet alles, ik maai alleen het gras en wied af en toe wat onkruid, en ik ben chef-tuinslang.” “Maar jij maakt tuinmeubels van omgewaaide bomen, dat mag ook wel vermeldt,” lacht Ilse Iseger (61) “en koken doe je ook toch wel het vaakst van ons tweetjes.”

Haar handige groene vingers.

Wie van dit stel de groenste vingers heeft, is duidelijk. Ilse is niet alleen virtuoos met penseel en verf, het is ook een lust voor het oog te zien hoe handig ze is in het zaaien, verspenen en verpotten. Ze maakt daarbij gebruik van materialen die net even anders zijn dan anders, en niet van ’t tuincentrum komen. Zo steekt ze tijdens het praten een speelse speld met een hartje in het bloemkoolblad, om ‘m van binnen mooi wit te houden. “Ik doe maar wat hoor. Ik zet expres verschillende gewassen een beetje door elkaar, ik heb ’t gevoel dat het goed is. Schadelijke insecten komen op geur af, als je alles door elkaar plant raken ze gedesoriënteerd,” zegt ze terwijl ze vingervlug, even zo makkelijk van een uien- en sinaasappelzak een net fröbelt om de zaailingen te beschermen tegen vogels.

Overigens zijn ze in huize Iseger/Kramer behoorlijk dol op onze gevederde vrienden. Ilse houdt op social media de buitenwereld op de hoogte van een bezoek van een ijsvogel, of het uitvliegen van een in hun tuin uit het nest gevallen jonge kauw. Jeroen kiekt een puttertje en zet de foto op facebook, en een vast eendenechtpaar komt dagelijks vanuit de sloot achter de tuin de keuken binnen gewaggeld om te zien of er nog wat te halen valt. “We hoeven dus niet alleen zelden naar de groentewinkel, maar zo ook niet meer naar de poelier,” grapt Jeroen.

Niet alles wat een snavel heeft is een welkome gast in deze tuin. Jeroen: die verschrikkelijke halsbandparkieten roven onze pruimen- en appelbomen leeg. We hangen die vol cd’s in de hoop dat het geschitter ze een beetje afschrikt.” De heerlijke bramensmaak hebben deze groengeel gevederde stadsratten gelukkig nog niet ontdekt, dus eten Jeroen en Ilse die in augustus en september iedere ochtend bij het ontbijt.

Vergane boot: perfecte plantenbak

Als je al dit paradijselijke, landelijk aandoende leven beschouwt, zou je bijna vergeten dat de domicilie van Jeroen en Ilse zich in Amsterdam bevindt, op fietsafstand van bioscopen, theaters en al het andere grootstedelijke vertier dat deze stad te bieden heeft. De tuin aan huis, waarin een vergane boot als ideale ruimbemeten plantenbak fungeert, met daarin vooral veel kruiden en verschillende slasoorten, is slechts een deel van het moestuingebeuren. Honderd meter verderop, huren ze voor 1 euro per vierkante meter een bak van 4 vierkante meter. Daar groeien tuinbonen, doperwten, venkel, sla, tomaten uien, knoflook, prei en verschillende kruiden. Met een klein gietertje wandelt Ilse zo nu en dan naar die tuin om de jonge inplant te bewateren. Uit een regenton schep Jeroen extra water. En passant krijgen wat behoeftige buurtuinen ook een beetje vocht toegediend. Ilse: ‘Die buurtmoestuin is een geweldig initiatief geweest. Je komt er de hele buurt tegen, je helpt elkaar, en af en toe wordt er een flesje wijn opengetrokken. Reuze-gezellig. Een perfecte vorm van community-building, die je eigenlijk in elke stadswijk zou moeten hebben.’’

Even reclame maken

Jeroen: “Als ik sla uit de winkel maak, blijft het bij één soort, maar nu we die gratis groentezaak hebben, ga ik veel meer variëren. Doe ik er bijvoorbeeld ook stevia bij, een kerstomaatje, wat mint, bietenloof, zuring, salie. Daar kan echt geen groenteboer tegenop. Ook zo’n zakje van de supermarkt met alles door elkaar niet. En bovendien is het biologisch, en onbespoten.”
“Je kunt zoveel dingen eten, ook hennepbladeren, die hebben we zelf niet in de tuin, want ’t neemt zoveel ruimte in, maar ik krijg ’t wel eens van vrienden,” meldt Ilse. “Daar wordt je overigens beslist niet stoned van, hoor.”
Jeroen mag dan alle credits voor het tuinieren aan Ilse geven, milieubewust is hij beslist wel. Zo rijdt hij in een elektrische auto (als hij niet fietst), en onlangs liet hij 10 zonnepanelen op het dak plaatsen. Jeroen: “Daar wil ik best een reclamepraatje voor houden. Brandschone energie zomaar uit de lucht! En bovendien: wie weet er een risicoloze investering met een beter rendement?”

Wilgen tegen pottenkijkers

Huis en haard liggen idyllisch, toch hebben de bewoners last van de almaar uitdijende stad. Aan de overkant van de sloot, waarlangs een metro en een trein rijdt, zijn nieuwe flatgebouwen gekomen. Dus moeten ze hun mooie stekje beschermen tegen pottenkijkers. Jeroen roept naar de schooltuinbeheerder aan de andere kant van het water of hij nog een goed advies heeft, wat voor soort bomen het beste geplant kunnen worden tegen inkijk vanuit de flat. Het worden wilgen. “Gewoon wat dikke takken wegsnijden uit het bos, in de grond steken en geduldig wachten tot ze gaan uitlopen”, was het advies van deze expert. Aldus geschiedde. Want op televisie laat Jeroen graag naar zich kijken, maar in zijn tuin houdt hij het liever privé.

Recept: Creatieve quiche van Ilse en Jeroen

Grote taartvorm bekleden met bladerdeeg.
Fruit een ui en een paar teentjes knoflook en wok er verschillende groentes doorheen, wat je maar in de tuin kan vinden.
Dan 6 eieren erdoor roeren totdat het vocht van de groente opgenomen is.
Tot slot twee handen hennepbladeren erdoor roeren.
Er kan ‘voor de vette bekken’ eventueel nog kaas doorheen gemixt, bijvoorbeeld Boursin.
Verder: zout, peper en eventueel wat sambal.

Doe het mengsel in het  bladerdeeg en zet het geheel in de voorverwarmde oven (180 graden). Bak totdat het deeg mooi bruin is, kan wel een uurtje duren. Garneer met viooltjes in kleur naar keuze.

Wie zijn Ilse en Jeroen?

Ilse Iseger (Amersfoort, 1953) is beeldend kunstenaar. Zij studeerde aan kunstacademies in Nederland en Amerika. Voor haar dikwijls kleurige schilderijen laat ze zich vaak inspireren door de natuur. Dat kunnen exotische oorden in Azie of zuid-Europa zijn, maar net zo goed de gladiolen of irissen in haar eigen Amsterdamse tuin.

Jeroen Kramer (Haarlem, 1956) is presentator en acteur. In zijn jonge jaren presenteerde hij het jeugdprogramma Het Klokhuis. Sinds 2007 is hij degene die Sinterklaas in het land officieel mag ontvangen. Zijn stem is nog bekender dan zijn gezicht, want hij is een van Nederlands meest gevraagde voice-overs, op zolder heeft hij een eigen geluidsstudio. Verder schrijft Jeroen columns, songs en artikelen en staat hij op de planken met een solo- liedjesprogramma voor volwassenen. Vanaf december zingt hij samen met Gerrie van der Kleij, Sandra Reemer en Frans Mulder ‘Lang zullen we leven’, een muziekvoorstelling over ouder worden.

Stadstuinieren 2015-04 – Tekst: Edith Andriesse